eniş-yoxuş

eniş-yoxuş
is. Eniş və yoxuş yer. Yenə könlüm quşu; Dönmüş ovçu tərlana; Duymaz eniş-yoxuşu; Qanad çalır hər yana. A. Ş.. // Sif. mənasında. . . Ağıryüklü fayton əyri-üyrü və eniş-yoxuş yollara çatdıqda bir döngədə aşıb, oxu və çarxı sındı. S. S. A.. // Zərf mənasında. Aşağı-yuxarı, hər tərəf mənasında. O qayıdıb bazara yönəldi. Bazarı eniş-yoxuş gəzdi. S. R..

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Игры ⚽ Нужно решить контрольную?

Look at other dictionaries:

  • yoxuş-eniş — bax eniş yoxuş …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • eniş — is. Getdikcə aşağıya enən yer; yuxarıdan aşağıya mail yer (yoxuş əksi). Dəvəyə dedilər: – Eniş yaxşıdır, yoxuş? Dedi: – Lənət hər ikisinə. (Ata. sözü). <Usta Ağabalanın> getdikcə gözünün qabağından küçəyə tərəf pəncərəsiz evlər, sınıq sökük …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • yoxuş — is. 1. Yolun dağa, təpəyə qalxan hissəsi; ümumiyyətlə, getdikcə yuxarı qalxan yer (eniş müqabili). Dərənin o biri tayında yoxuşun başında bir atlı dayanmışdı. Ə. M.. Yollar uzun, yoxuş dar. B. V.. // Dik (yer), dikdir. İndi yuvasından uçacaq… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • yeniş-yoxuş — bax eniş yoxuş. <Əbdürrəhman bəy:> . . Qara dağdan ala dağa yenişyoxuş, dərə təpə, axırda nədi, nədi? Kömür qaradı, qatıq ağdı. N. V …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • şibü firaz — f. eniş yoxuş, dərə təpə …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • baş — is. 1. İnsan bədəninin kəllə və sifətdən ibarət olan yuxarı hissəsi. İri baş. Onun başı ilə bədəni arasında tənasüb yoxdur. – Baş bədənin tacıdır, gözlər onun daş qaşı. (Ata. sözü). // Heyvan bədəninin beyin olan yuxarı və ya ön hissəsi. Toğlular …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • döngə — is. Küçənin, yolun, arxın və s. nin dönən, burulan yeri. <Avtomobil> . . gah dolayın döngələrində gizlənib yox olur, gah döngədən çıxıb yavıqlaşır. C. M.. . . Ağıryüklü fayton əyri üyrü və eniş yoxuş yollara çatdıqda bir döngədə aşıb oxu və …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • dəm — 1. is. <fars.> 1. Qısa vaxt, an, ləhzə. Bir dəm – 1) bir vaxt, bir anlıq. Xəstənəm, çox dilərəm yanıma bir dəm gələsən; Çəkibən xəncəri, bağrım başını bir dələsən. M. P. Vaqif; 2) heç, əsla. Gözəl üzündə bir dəm; Nə dərd görmüşdüm, nə qəm.… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”